ONS VERHAAL

Toen mijn zoon vroeg hoe ik het vlees van hem vond….

 

Ik wist dat hij al wat langer in het vlees zat. Bovendien was hij ook min of meer opgegroeid op een boerderij, althans de weekenden. Daar ging hij met z’n vers gewassen overall de boeren helpen. Met veel plezier was hij bijna alle weekenden tussen de koeien te vinden. Denk dat hier de basis ligt van het idee om zelf vlees te verkopen.

 

Hij wist als geen ander hoe de vlees productie in elkaar steekt. Dat hij het anders wilde was ook al meteen duidelijk.

Waarom zullen we niet de koeien gebruiken die een best leven hebben gehad. De koeien die in een natuurgebied grazen.

 

Maar hoe kom je aan die koeien? Dat was snel duidelijk dat er dicht in zijn buurt een landschap was dat werd afgegraasd door koeien die alleen gras gevoerd werden. Niets geen bijgevoer, alleen gras met hier en daar een kruid en een bloem. Net waar deze beesten zin in hebben. Toen hij langs de uiterwaarden van de Veght liep was het idee geboren dat hij die koeien wilde hebben. Na enig speurwerk wist hij precies wie de eigenaar was en kwam hiermee in contact. De veehouder werd gevraagd door de Gemeente Hardenberg om koeien ter beschikking te stellen om het natuurpark te onderhouden. Een natuurpark kan ook verwilderen. Dat houden deze koeien precies tegen. Ze kunnen grazen, lekker luieren of gewoon in het zonnetje liggen genieten. Kijk dat zijn de runderen die Robert nodig had.

 

Geen mesterij maar gewoon eerlijk vlees. Niet opgegroeid met allerlei extra stimulerend voer maar gewoon gras, een kruid of een bloemetje.

 

Maar zo’n klomp vlees eet je niet in je eentje op. Hij sprak met een paar vrienden die er eigenlijk gelijk oren naar hadden om zo’n eerlijk stuk vlees op hun bord te hebben. Koe 1 werd uit de wei gehaald en niet veel later op het slachthuis aangeleverd. Een week later lag de gehele koe in stukjes panklare happen in kratten die over de vrienden werden verdeeld.

 

De telefoon stond daarna niet meer stil. Zo’n stuk vlees hadden de vrienden van Robert nog nooit gegeten. Het was dus een schot in de roos! Niet veel later kwamen ook vrienden van die vrienden langs om een deel van de koe te kopen. Vlees van Ons werd opgericht, en het vlees bedrijf was geboren.

 

We houden ons strikt aan onze eigen regels. De koe moet een goed leven hebben gehad! Liefst en eigenlijk altijd moet zo’n dier uit een natuurgebied komen. Dat is lastig maar ze zijn er tot nu toe altijd in geslaagd om deze koeien te bemachtigen. Waarom natuurgebied? Dat klinkt logisch. De koeien die daar hun leven slijten kennen geen stress. Bovendien worden ze niet groter gemest de natuur zorgt zelf voor de groei en dat is gewoon rustig aan in alle rust rijpt zo het vlees van ons. De slachter is bij wijze van spreken om de hoek. Dus er is geen stress bij het vervoer over veel kilometers. Wanneer de koe rijp genoeg is, wordt het bekeken. Zo op het oog mag de koe niets mankeren. Bovendien houden ze die koe nauwlettend in de gaten.

 

Wanneer de tijd rijp is om de koe te slachten. Wordt het geslacht, bovendien moet de koe ook volledig zijn verkocht. Dat betekend voor de vrienden van vlees van ons dat ze nooit een oud stuk vlees krijgen. Bij ons krijgen ze dat niet voor elkaar. Want de koe gaat, nadat het in stukken is gesneden, direct naar de vrienden van vlees van ons.

 

Als de tijd is gekomen om het stuk vlees te eten…. Moet je na de maaltijd altijd je vingers tellen. Het zou maar kunnen dat je je vingers erbij op eet…. Geintje maar je ruikt het al en smaken doet het ook. Nu ben ik een beetje bevooroordeeld, als vader, maar serieus dit heb je nog nooit zo lekker gegeten. Het is als oude port, die moet je ook na 10 jaar pas drinken. Dat geld dan weer niet voor vlees, maar de natuurlijke rijping en de rust waarmee het beestje is opgegroeid. Dat is duidelijk in de smaak van het vlees terug te vinden.